Een honderdjarige vertelt over zijn oorlogsjaren

Fons was één jaar, toen de Wapenstilstand van WO1 werd onderschreven. Tijdens de mobilisatie van WO2 werd hij gevangen genomen en gedeporteerd naar Hannover. Een kranige 100-jarige die tot in de kleinste details herinneringen ophaalt en nog flink wat adem overhoudt om een stukje klaroengeschal ten beste te geven.

In maart van dit jaar werd ik bijzonder gastvrij ontvangen door Fons en zijn familie.  Een  koffie met  koekjes voor mij en een gemakkelijke fauteuil voor Fons en zijn verhaal mocht beginnen…

gevangen genomen en gedeporteerd naar Duitsland

Samen met zijn broer Maurice werd Fons gearresteerd aan de brug van Herentals.  Ze moesten hun ‘ausweis’ tonen.
Toen Fons de Duitse militairen “Wir haben sie” hoorden zeggen, wist hij dat er een moeilijke periode zou aanbreken.
Als ‘gevangene’ werd Fons met 5 lotgenoten in één wagon gezet met bewakers.  De trein naar Duitsland zat vol vrijwilligers die in Duitsland gingen werken.

Hannover

Aangekomen in Hannover werd Fons aan het werk gezet in een machinekamer.  Hij probeerde zijn tijd door te brengen
zonder teveel moeite te doen.  Aanwezige vrijwilligers trachtten hem aan het werk te zetten, maar Fons reageerde hierop dat hij enkel werk verrichtte als hij gecommandeerd werd door Duitse militairen.

Daar ligt hij

De Hitlergroet brengen was voor Fons ‘not done’,  Van de vrijwilligers en gevangenen werd het geëist.
“Daar ligt hij” klinkt in het Kempisch dialect met een beetje fantasie als “heil Hitler”.  Daar raakte Fons een hele tijd mee weg. Deze belediging aan de führer werd opgemerkt door Vlaamse vrijwilligers en geklikt aan een bewaker.
Deze man was Fons genegen en waarschuwde hem dat de Hitlergroet fatsoenlijk diende uitgevoerd te worden.
Vanaf dat moment bracht Fons zijn hand omhoog met een welgemeende “goeiemorgen”.

Naar huis

Op het einde van de oorlog werden vrijwilligers en gevangenen vrijgelaten door de Amerikaanse troepen. Fons besloot samen met zijn broer en twee kameraden huiswaarts te keren.  Het relaas van hun terugkeer beste lezer, laat ik graag over aan deze 100-jarige, die bovendien nog genoeg adem in de longen heeft om u te vergasten op een klaroengeschal.
Met deze getuigenis gedenken we 100 jaar Wapenstilstand.  Opdat dit nooit meer zou gebeuren.  Fons heeft hierover een duidelijke mening, zoals blijkt uit het filmpje.

 

 

Deze vind je wellicht ook leuk

Laat een commentaar achter